07 Augustus 2009 – Trouwerij papa en mama

Na anderhalf jaar voorbereiding want papa had mama immers op 14 februari van 2008 ten huwelijk gevraagd was het vandaag eindelijk zover. We mochten allebei onze mooie kleren aan omdat papa en mama gaan trouwen. Die kleren mochten we trouwens niet gelijk aan omdat we eerst bij opa en oma gingen eten. Omdat we toch niet altijd even netjes eten moesten we nog even wachten met het aantrekken van de giletjes en witte broek. Heel verstandig.

Mama was al vroeg vertrokken naar een dame die voor de make-up zorgt en daarna zou ze naar opa en oma worden gebracht om daar de jurk aan te gaan trekken. Ook werd daar het haar gedaan van mama. Papa was best wel nerveus want die zou nu eindelijk te zien krijgen waar al maanden in het geheim aan was gewerkt.

Wat papa ging dragen op deze dag was bijna algemeen bekend en mama had eigenlijk bij iedere stap mee gekeken. Waarschijnlijk ook wel zo verstandig want mannen en mode of kledingkeuze is nogal gevaarlijk. Papa zag er wel heel netjes en mooi uit in zijn pak. Omdat het toch best wel een warme dag was had papa eerst even andere kleren aan. Zodra het groene licht werd gegeven om vanuit Zeist naar Utrecht te gaan om daar de bruid op te halen om vanuit het ouderlijk huis te gaan werd alles ingeladen.

Op de hoek van de straat werd even halt gehouden zodat papa zich om kon kleden. Hij wilde graag in vol ornaat bij de deur verschijnen. Ondertussen ging beppe vooruit om de corsages te halen en het bruidsboeket. Op die manier was het een echte entree. Met het zweet bij papa in de handen (niet alleen van de warmte) reden we de straat in. Voor de deur was een mooie trouwboog neergezet en opa stond ook al ongeduldig te wachten. Gauw even het jasje recht en de bloemen goed vasthouden en het was tijd om aan te bellen.

Het was zover, het grote moment. Hoe zou mama eruit zien. Papa belde aan met bonkend hart en zwetend als een otter. Binnen hoorde je: “Moet dit echt zo…? Ohhhh wat errug!”. Daarna kwam mama toch naar de deur. Prachtig zag mama eruit. Heel vreemd hoe intens gelukkig je op zijn moment kan zijn. Papa straalde helemaal en mama zag er ook echt super uit. Een prachtige jurk, echt helemaal de stijl van mama. Dat moment dat ze elkaar zo zagen leek wel een uur te duren. Zo intens en intiem, net alsof ze elkaar een jaar niet hadden gezien. Eigenlijk was het zo klaar en kwam de orde van de dag alweer om de hoek zeilen.

Hoogste tijd om te eten want het was allemaal nogal krap want er was een tijd afgesproken op de foto locatie en die kwam rap dichterbij. Gauw een broodje gehapt en wat gedronken. Spullen gepakt, kinderen omgekleed en daar gingen we richting foto locatie. Het was erg warm en daardoor best wel zwaar helemaal omdat Yahro ook de hele tijd getild moest worden maar verder ging het helemaal prima. Kaye ontpopte zich weer als een waar fotomodel. Bij iedere foto die genomen werd zorgde Kaye ervoor dat hij tussen papa en mama in stond of strak tegen papa dan wel mama aan.

Als je tegen hem zei dat ie even moest gaan zitten of iets anders staan, geen enkel probleem. Hij bemoeide zich zelfs met de jurk. Als hij zag dat hij een beetje dubbel lag ging hij het gelijk goed leggen. Echt super Kaye hoe je hebt mee gewerkt vandaag! Yahro vond het allemaal wel prima. Op een gegeven moment was iedereen het echt helemaal zat. De warmte en het gebrek aan tijd om even rustig te zitten om daarna verder te gaan zorgde ervoor dat na een controle of er echt wel goede foto’s tussen zaten weer richting huis ging.

We reden de straat in bij opa en oma en wat schetste onze verbazing. Daar stond ie dan. De trouwauto van papa en mama waarvoor 3 parkeerplekken waren vrijgehouden. Een echte hummer h1 met alle authentieke kenmerken alleen dan 9 meter lang. Het was ook gelijk tijd om in te stappen. Vooral papa was helemaal onder de indruk en iedereen die langs liep of in de straat woonde kwam of naar buiten om te kijken of keek stiekem door het raam.

Iedereen de auto in en op naar het stadhuis. Michael reed met Crissie voor de hummer uit om de weg te wijzen. Dat was nog wel lastig want hoe manoeuvreer je een humor van 9 meter met maar 4 wielen dus een lastige draaicirkel door de binnenstad van Utrecht. Een ware opgave maar gelukkig een chauffeur die wel voor hetere vuren had gestaan. Bij het stadhuis stond iedereen al te wachten. De opkomst was niet helemaal zoals gepland omdat we achteruit de straat in moest rijden maar aan de gezichten te zien was iedereen toch wel onder de indruk.

Iedereen stond met open mond te kijken en overal waar we ook langskwamen werden foto’s gemaakt van de auto. Toen was het tijd om uit te stappen en de ceremonie begon. De kinderen waren engeltjes. Er was een speciaal stoeltje voor Kaye neergezet en hij zat en kwam er niet vanaf. Iets wat normaal alleen met een flink stuk touw zou lukken.

Het was een leuke speech met grappige dingetjes erin. Ze had papa en mama wel aardig doorgrond tijdens het voorgesprek. Na de trouwceremonie gauw de auto weer in richting camping om even lekker te feesten. Onderweg allemaal bekijks. Toch gek wat een auto met mensen kan doen. Blijkbaar had het niet zolang daarvoor op de camping flink geregend maar toen wij daar aankwamen was het heerlijk weer. De kids hadden het super naar hun zin. Heerlijk ravotten en de beest uit hangen op vertrouwd terrein. Er werd lekker koffie gedronken en gekletst en toen was het tijd om te eten.

Daarna even tijd voor een officieel moment waarin papa en mama de gasten gingen bedanken en vooral de ouders, getuigen en fotograaf. Beppe ging toen nog een gedicht voorlezen over papa. Dat was echt wel mooi en ontroerend. De ontlading was ook groot bij papa en mama. Hun deel was klaar en alles was geslaagd, hoogste tijd om te genieten.

Dat is ook zeker gelukt. Een hele goede sfeer en iedereen was vrolijk. Er werd gedanst, gezongen en gedronken.

De muziek verzorgd door een zingende DJ met dochter was ook hartstikke leuk. Al met al een hele mooie en hele warme dag.

28 Juni 2009 – Zomerfestival – Studio 100

Na een hele lang zaterdagavond vanwege het jubileum van opa en oma die 25 jaar getrouwd waren was het vandaag tijd voor de kinderen. Met het hele gezin gingen we naar het zomerfestival van Studio 100. Yahro heeft nog niet zo goed door wat daar gaat gebeuren maar voor Kaye is het een hele belevenis. Hij kent alle figuren die hij daar zal zien.

Bumba was natuurlijk toen hij nog wat kleiner was zijn favoriet. Yahro kijkt daar eigenlijk helemaal niet zo naar om. Als er iets op tv is wat een beetje druk is met kleurtjes en bewegingen dan kijkt ie wel. Echt specifiek recht op gaan zitten of druk doen is er nog niet helemaal bij als bijvoorbeeld bumba op tv komt.

Kaye daarentegen zingt fanatiek mee met Piet Piraat en klapt mee met de kindjes bij Bumba. Iets wat hij sinds kort een paar keer heeft gezien is mega Mindy. In eerste instantie waren de kinderen een beetje overweldigd door de drukte en dat daar zo super groot voor op het podium die figuren te zien waren in Ahoy waar ze op tv altijd naar keken. Kaye keek zijn ogen uit en Yahro ook. Kaye vooral naar het podium en de optredens. Yahro werd helemaal enthousiast en blij van alle kinderen om ons heen die uit hun dak gingen.

Papa en mama dachten dat vooral Piet Piraat heel veel indruk op Kaye zou maken. Qua zingen enzo leek het daar eerst ook wel op maar toen ineens vanuit de nok van Ahoy Mega Mindy verscheen en het liedje van Mega Mindy begon veranderde dat. Helemaal gebiologeerd keek hij naar boven en volgde iedere beweging! Mocht ze podiumvrees hebben gehad en zich snel gaan verstoppen had Kaye haar als een superman met laserogen gevonden.

Ook begon Kaye uit het niets het liedje mee te zingen. Hij heeft dus flink de schijn opgehouden thuis! Nadat ook Mega Mindy de muzieknootjes voor het verhaal met haar kracht op de goede plek had gezet waardoor K3 zou komen vloog ze weer door zaal naar boven. Terwijl alle andere kinderen alweer keken naar wat er op het podium gebeurde was Kaye alleen maar bezig en aan het wijzen. Want hij zag heus wel dat ze over de balustrade wegliep!

Daarna kwam K3, een heel emotioneel gebeuren. De kinderen waren er absoluut niet mee bezig dat dit het laatste optreden van Kathleen was. Iets wat zo emotioneel was voor de dames werd behoorlijk teniet gedaan, alle kinderen waren zo uitgelaten. Wel waren ze tijdens het officiële moment van afscheid heel braaf stil. Dat was wel indrukwekkend in die kakofonie van kinderherrie. Kaye en Yahro vonden het prima. Yahro was flink aan het swingen op zijn manier. Wie het nu uiteindelijk het leukste vond was moeilijk te zeggen. Volgens mij hebben ze allebei heel veel indrukken te verwerken gehad toen we weer in de auto richting huis zaten.

27 Juni 2009 – Tekening gemaakt enzo

Het waaide als een gek maar er werd weer eens creatief gedaan op het veld. Een aantal kinderen hadden zin om lekker te gaan kleuren. Nou dat vind ik ook wel leuk dus ik ging ook een mooie tekening maken. Af en toe vlogen dus alle papiertjes door de lucht.

Daarom ging papa maar even drinken pakken voor iedereen met wat lekkers. Op die manier bestond de kans dat we straks niet meer wilden tekenen. Dat zou wel handig zijn want nu bleven ze opruimen. Uiteraard liep  het weer helemaal anders. Iemand stootte tegen de tafel en al het drinken ging om. Er moesten een aantal mensen schone kleren aan dus die gingen naar binnen.

Ik er achteraan en uiteindelijk kwam ik heel mooi naar buiten. We waren lekker met zijn allen met tattoo stiften gaan kleuren die geen tattoo stiften waren. Dat word boenen vanavond!

20 Juni 2009 – “Nee, ben er niet”

Van wie ik dat toch heb is vast bij niemand bekend. Maar ze vinden me regelmatig lekker bijdehand. Vandaag ging oma me roepen. Want ze wilde me vragen of ik mee ging naar het winkeltje. Wat denk je dat er gebeurd? Oma vraagt dat en ik ben lekker aan het spelen dus ik zeg gewoon: “nee, ben er niet!”. Daar moest oma echt heel erg om lachen.

 Snap het eigenlijk nog steeds niet. Toen oma het ging vertellen aan papa en mama moesten die ook erg lachen. Leuk kinderen…

19 Juni 2009 – Leuk die eerste tand!

De laatste tijd trek ik heel erg naar mijn kleine broertje toe. Ik vind hem zo leuk en lief. Eigenlijk kan ik niet wachten tot ie gaat lopen en echt goed met me kan spelen. Want als ik hem een auto geef stopt ie hem in zijn mond. Terwijl ik hem juist gaf zodat hij hem van de garage kon rijden of mee rijden in de file. Hoelang ik daar nog op moet wachten geen idee.

Ik had een snoepje gekregen en ook eentje voor Yahro. Wat ik dan meestal doe is snel mijn eigen snoepje opeten (en nee niet daarna die van mijn broertje!). Daarna ga ik dan naar mijn broertje en stop het in zijn mondje. Als ik hem in zijn handjes geef komt het overal terecht behalve in zijn mondje.

Vandaag liep dat dus net even anders. Ik stop dat snoepje in zijn mond en voel ineens iets heel pijnlijks. Hij doet altijd wel zijn mond dicht als er iets inkomt maar echt pijn doet het nooit. Het ergste was nog wel dat papa en mama wel een beetje moesten lachen. Die wisten namelijk al dat hij zijn eerste tandje had gekregen. Dus zomaar mijn vingers in zijn mondje stoppen is geen goed idee meer.

03 Juni 2009 – Vriendjes komen spelen

Nog nooit is er echt iemand langsgekomen om met me te spelen. Daar ben ik dan misschien ook wel een beetje te jong voor. Als ik op de speelzaal ben is het ook nog niet zo dat je daarna leuk met het andere kindje mee naar huis gaat om daar verder te spelen. Denk dat papa en mama het ook wel fijn vinden dat het nog even duurt.

Vandaag kwam er wel een kindje langs. Hij is bijna zelfde leeftijd (anderhalf jaar ouder) en vind het ook geweldig om te spelen met auto’s etc. Omdat mama op hem moet passen kan ik mooi met hem spelen. Denk dat mama dat ook wel een goede deal vind.

Het spelen ging goed. We vlogen samen door het huis. Mama was erg blij dat hij weer werd opgehaald. Gelukkig komt ie snel weer een keertje langs. Kan ik me weer even uitleven.

01 Juni 2009 – Verjaardag Kyra en Wilma ziekjes

Wat een dag ook weer vandaag. Voel ik me eigen niet zo lekker en moet je er een hele dag op uit. Nou ja, het leek eigenlijk alsof het wel weer een beetje ging. Dus op naar Tiel voor de verjaardag van Kyra en Wilma. Daar aangekomen lekker taart gegeten en spelen.

Maar plotseling hield het allemaal een beetje op. De tank was leeg want ik werd me een portie brak. Wilde helemaal niets meer eten of drinken. Spelen vond ik teveel en ging alleen maar huilen. Was wel duidelijk dat het kwam doordat ik een beetje ziek aan het worden was.

Niet lang daarna dus lekker naar huis gegaan. Ben nog wel paar dagen flink brak geweest.

25 Mei 2009 – Nieuw konijntje gekregen

Op de camping is het drukte van belang met nieuw leven. Kleine lammetjes, biggetjes, caviaatjes en wat al niet meer. Wat ik het leukste vind zijn toch wel de konijntjes. Helemaal omdat een aantal uit het hol zijn ontsnapt en aan de andere kant van de weg achter een schutting zijn gaan wonen. Dan komen ze heel langzaam en voorzichtig tevoorschijn. Even grazen en zodra ze iets horen… *roetsj* terug onder de schutting.

 Mama vond het ook wel heel erg lief en die begon ook gelijk weer dat het konijntje thuis wel zielig was in zijn eentje. Wat er dus uiteindelijk gebeurde was dat we met zijn allen richting de dierenwinkel gingen en daar een konijntje kochten. Speciaal voor mij, maar ook voor mama.

22 Mei 2009 – Gaatje in me hoofd en voetje

Wat er vandaag precies aan de hand was durf ik niet te zeggen maar het was niet bepaald een geslaagde dag voor me. Ik had redelijk uitgeslapen en ging daarna lekker buiten spelen. In eerste instantie was er niets aan de hand maar niet zo heel lang daarna ging het voor de eerste keer mis.

Nadat ik lekker aan het springen was op de trampoline viel ik ineens om. Daardoor kwam ik met mijn hoofd op de blauwe rand terecht. Tenminste met het grootste deel van mijn hoofd. Met de rest kwam ik namelijk precies op 1 van de veren terecht en daardoor kreeg ik dus een gaatje in mijn hoofd. Het bloedde ook wel maar gelukkig niet zo heel erg.

Omdat ik daarna nog vaker viel leek het papa en mama een goed idee als ik maar eens lekker ging slapen. Misschien dat ik daarna wat minder lomp zou zijn. Vlak na het slapen ging het goed maar niet lang daarna kreeg ik toch weer een ongelukje. Ik zat op een grote ijzeren skelter en papa duwde me over het veld. De trappers draaien rond en daarom had ik mijn voetjes op de grote middenstang gezet want meetrappen kan ik toch nog niet. Op een gegeven moment (wat me bezielde geen idee) haalde ik mijn voet van de stang af net op het moment dat de trapper voorbij kwam. Deze schuurde dus over mijn voet en dat deed heel erg veel zeer.

Het werd helemaal blauw en zag er niet zo mooi uit. Omdat ik ook heel erg bleef huilen werd ik gauw in de auto gezet om naar het ziekenhuis te gaan. Even kijken of er niets kapot is want je weet maar nooit. Het deed heel erg veel zeer en dat ze wilden kijken naar mijn voetje vond ik al helemaal niets. Ook bij de röntgenfoto wilden ze mijn voetje op 2 verschillende manieren fotograferen maar dat wilde ik dus echt niet. Ze moesten we gewoon met rust laten vond ik.

Daarna moesten we nog heel even in de wachtkamer wachten op de dokter. Deze had gelukkig erg goed nieuws. Er was niks aan de hand. Ook al dachten papa, mama en oma hier wel even anders over omdat we in de gipskamer op de uitslag moesten wachten. Ze hebben het dus even schoon gemaakt en er een verbandje om gedaan. Nu kon het weer rustig genezen en gingen we weer naar huis.

Dit was nog even iets lastiger als normaal omdat papa door een open slagboom (die voor uitrijdende auto’s) snel naar binnen was gereden. De mevrouw achter de balie wilde dus eigenlijk de boom niet open doen. Want die vond het maar een heel vreemd verhaal. Uiteindelijk konden we toch zonder te betalen uitrijden. Daarna is er gelukkig niks meer gebeurd. Wel genoeg ellende voor 1 dag.

30 April 2009 – Trampoline gekregen

Het was erg mooi weer op de camping en op verschillende velden waar vroeger altijd een heel groot zwembad neer werd gezet verschenen nu trampolines. Zo ook op ons veld en dat vond ik wel helemaal geweldig. Vorig seizoen hadden een aantal mensen al een kleine alleen wist ik niet helemaal hoe ik daarmee om moest gaan. Echt springen en daarna loskomen van de trampoline was er niet bij.

Omdat papa en mama toch al naar een cadeautje voor mij op zoek waren leek het ze een goed idee om op de vrijmarkt eens te gaan kijken voor een trampoline. Een erg goed idee al zeg ik het zelf want ik vind dat springen helemaal super. Alleen bleken we op de vrijmarkt niet zoveel succes te hebben met het vinden van een trampoline. Uiteindelijk was er bijna eentje gekocht die een beetje erg klein was toen we nog eentje vonden. Deze was een stuk groter maar zonder vangnet. Gelukkig was de verkoper zo aardig om ons in de goede richting te wijzen waar we wel een grote en mooie trampoline met net konden krijgen.

Deze was dan wel helemaal nieuw maar ja. Misschien ook wel zo slim om gelijk alles goed te kopen dan ben je in 1 keer klaar. Dus nadat wij de spulletjes die opa en oma hadden gekocht in de auto hadden geladen reden we naar de bouwmarkt. Hier duurde het wel even voor alles was gevonden want de services was niet zo goed. De zaterdaghulp wist helemaal niets. Dus terwijl oma en mama zaten te zweten in de auto waren papa en opa bezig om alles voor elkaar te krijgen. Na veel gezeur en 3 verschillende medewerkers die zich ermee bemoeiden konden we eindelijk de trampoline af gaan rekenen.

Aangekomen op de camping gelijk de trampoline opgebouwd. Toen hij stond was ik helemaal blij en ging ik gelijk springen. Wat bleek, ik had flink bijgeleerd want ik kwam nu helemaal los van het net. Dit is alvast mijn verjaardagscadeau. Maar ik ben in september pas jarig dus om hem zolang te laten staan of dan pas te kopen dan heb ik er op de camping ook niks meer aan.

Boodschap van papa en mama:
Lieve schat: heeeel veel springplezier met je broertje en vriendjes!